Vrouwen aan het woord
Het stilzwijgen kost vrouwen vaak het meest.
Verhalen van vrouwen die zich ongemakkelijk voelden in gedeelde kleedkamers, op de werkvloer, in publieke ruimtes. Niet uit angst voor transpersonen — uit verlies van een eigen ruimte die zij eerder vanzelfsprekend hadden.
"Ik ga niet meer naar het zwembad sinds zij de kleedkamers samenvoegden. Klinkt vreemd dat ik dat 'opgeef', maar ik wilde gewoon mijn rust en mijn privacy."
— Vrouw 52, regio Brabant
"In de damesclub kwam een transvrouw. Iedereen deed haar best. Maar na een paar weken merkten we: niemand kleedt zich nog gewoon om. Iedereen wacht tot ze alleen is. Niemand zegt het hardop. Maar wij weten allemaal wat er gebeurt."
— Vrouw 38, hockey
"In het ziekenhuis ben ik aangeschreven als 'zwangere persoon'. Ik heb een dochter gekregen. Ik ben moeder. Ik heb het niet uitgesproken bij de gynaecoloog. Ik had het wel moeten doen."
— Vrouw 29, regio Noord-Holland
"Mijn dochter, vijftien, ging naar een kamp en moest een tent delen met iemand die als jongen was geboren. We hadden het niet geweten. Na het kamp zei ze: 'Mam, ik wist niet hoe ik moest zeggen dat ik dat niet wilde.' Toen wist ik dat ik tekort was geschoten."
— Moeder, regio Utrecht
Verwant op deze site
Laatst herzien: mei 2026 — Redactie Genderongemak