Ouders aan het woord

"Onze zoon, dertien, kwam thuis met een nieuwe naam en pronouns. We hebben rustig gezegd: we noemen je gewoon bij je naam, geef het tijd. Drie maanden later was het over. Hij praat er nu nog wel eens over, en zegt dat hij blij is dat we niet meteen meegingen."

— Vader, regio Zuid-Holland

"Mijn dochter werd in groep 6 'genderfluïde' verklaard door een gastles. Ik vroeg om het materiaal. De directeur was eerlijk: hij was er zelf niet blij mee. We hebben het samen heroverwogen. Voor groep 8 is het nu een korte module, en niet meer in de onderbouw."

— Moeder, regio Gelderland

"De huisarts wilde mijn vijftienjarige meteen doorverwijzen voor puberteitsremmers. Ik heb om alternatieven gevraagd. Eerst werd ik aangekeken alsof ik mijn dochter onderdrukte. Toen ik de Cass Review aanhaalde, schoof het gesprek. We doen nu psychotherapie eerst — en het gaat goed."

— Moeder, regio Noord-Holland

"Op de schoolpleinapp begon ik voorzichtig over de gender-week. Ik dacht dat ik de enige was. Binnen een dag waren er vijf ouders die hetzelfde dachten. We hebben samen een brief gestuurd. De directeur belde alle vijf op."

— Vader, regio Utrecht

"Mijn dochter, twaalf, vroeg om een binder. Ik heb gezegd: niet zolang ik je ouder ben. Ze was woedend. Twee weken later kwam ze ineens naast me op de bank zitten. 'Ik wist eigenlijk dat je dat zou zeggen. En ik vind het ergens wel goed.'"

— Moeder, regio Flevoland